HUGLEIÐINGAR HELGA

Það er orðið langt síðan eitthvað hefur birst hér á þessari síðu, undirritaður er hættur að blogga en heldur uppi fjölskyldusíðu þar sem hann tjáir sig einstöku sinnum. Lesendum þessa bloggs er hér með þakkað fyrir lesturinn og samskiptin á síðunni.

Ég hvet alla til að fara inn á ljod.is til að skoða kveðskap eftir andans menn, þ.á.m. undirritaðan og aðra meðlimi Jubbblasamtakanna.

Hér að neðan birtist pistillinn sem átti að koma strax eftir þriðja undankvöld Eurovision keppninnar en sökum tölvuvandræða reyndist ekki unnt að keyra þetta inn á vefinn fyrr en hún var komin til baka úr viðgerð. Svona í leiðinni lét ég stækka harða diskinn upp í 100 gb ef einhver hefur áhuga.

Þriðja kvöld undankeppninnar var í kvöld og var framboðið ekki mikið skárra en síðast. Lögin fjögur sem ég spáði áframhaldandi keppni komust reyndar öll áfram en ég var greinilega ekki alveg með þetta uppbótarkerfi á hreinu. Annars var frammistaða keppenda sem hér segir, að mínu mati;

1. Sylvía Nótt söng lag Þorvaldar Bjarna Til hamingju Ísland, og skipti svosem engu máli hvernig lagið hljómaði, það hefði alltaf komist áfram. Breytir því ekki að lagið var ágætt og var besta framlag kvöldsins.
2. Birgitta Brynjarsdóttir söng þokkalegt lag sem þó var eins og Kristbjörg benti á, svolítið flatt. Ég spáði þessu öðru sæti, hún á ennþá vísa aðdáendur.
3. Dísella Lárusdóttir söng annað lag kvöldsins, tangó sem ekki var sérlega spennandi, þó ekki versta lag kvöldsins. Hún sýndi aftur á móti vítt raddsvið sem spannaði frá lengst niðri í rassgati upp í lengst upp í rassgat.
4. Fyrsta framlag kvöldsins var af ætt skagfirskar sveiflu sem þótti flott upp úr 1980, um miðbik lagsins tók við rappkafli sem rústaði laginu endanlega, sem var þó ekki beisið fyrir. Það er skelfilegt að þurfa að velja þetta sem fjórða lag en restin var bara ömurleg.
5. Hommablús, fluttur af Bjartmari Þórðarsyni var næsta framlag en þar var á ferðinni einhver dragdrottning, að mér skilst. Þarna var verið að kópera framlag Dana síðan í fyrra, þ.e. söngvarann, ekki lagið.
6. Katý íslensk-svissnesk söngkona söng lag eftir Tómas Hermannsson, lag sem ekki hitti í mark. Hún var greinilega of mikið svona erlendis.
7. Gunni Óla söng lag eftir Roland Hartwell sem hét Það var lagið, lagið var leiðinlegt og skrípódjók dugði ekki til að lyfta því á æðra plan. Brotin fiðla dugði ekki einu sinni.
8. Solla Sammasystir söng lag eftir Hallgrím Openjorhartsson, leiðinlegt. Hún var ólétt en það virtist ekki duga, reyndar átti stelpugreyið slæmt kvöld.

Þá er rétt að kíkja aðeins yfir það sem ég hef verið að lesa undanfarið og hefst nú upptalningin:
- Á náttborðinu (eða öllu heldinu gólfinu við hliðina á rúminu mínu) er Flateyjargátan eftir Viktor Arnar Ingólfsson sem ég er rétt rúmlega hálfnaður með og mæli algjörlega með. Hún er góð.
- Síðast las ég bók Þorsteins Guðmundssonar (Fóstbróður o.fl.) Fífl dagsins en hún heillaði mig ekki, rétt þrælaðist í gegnum hana
Það sem framundan er í þessum málum eru bækurnar um Rúnar Júl. og Pétur Kristjáns en báðar þær bækur keypti ég á bókamarkaðnum í Perlunni í síðustu viku, þar náði ég mér einnig í fagbækur, Íslenska tungu I-III, Rætur Íslandsklukkunnar, Loksins loksins og eitthvað fleira, auk einhverra barnabóka og annars léttmetis fyrir börnin.

Annars er ég búinn að hlusta heilmikið á tónlist undanfarið, í spilaranum núna er t.d. My delusions með Ampop sem fær toppeinkunn hjá mér eftir tvær hlustanir, svo er ég búinn að stúdera Hjálmana (báðar plöturnar), Þórir er líka góður sem og Ske platan sem kom út síðast en Múm platan sem kom út fyrir þremur árum og allir hafa keppst við að mæra er algjörlega óspennandi og einungis fyrir sofandi álfa, ekki meira af Múm, takk!

Þetta greinarkorn birtist í Morgunblaðinu í gær og vekur upp fjölmargar spurningar í kollinum á mér, er eitthvað að mér eða er eitthvað að þessum ágæta greinarhöfundi? Eru allir veikir fyrir ungum stúlkum?

Ég fór á ansi fróðlega og skemmtilega tónleika í gærkvöldi á Grand rokk. Þórir (My summer as a salvation soldier) var þar fyrstur á svið en ég hef aðeins verið að fylgjast með honum og gef plötunni hans (I believe in this) fína dóma, hann var þó ekkert sérstakur í gær og hefði ég vilja sjá Hey ya (með Outkast) í hans búningi í gærkvöldi. Síðan var komið að aðalnúmerinu, Benni Hemmhemm en það er sveit sem kom virkilega á óvart. Fyrstu tvö lögin voru reyndar flutt með Paul Lydon sem gestasöngvara en þá var bara hluti af bandinu viðstaddur, þá leist mér ekki á málið en þegar Lydon hafði yfirgefið sviðið tíndist mannskapurinn á pallinn og þvílíkt samansafn hef ég aldrei séð í hljómsveit.
Satt að segja hélt ég fyrst að verið væri að halda uppboð á skrýtnu fólki og þegar allir höfðu komið sér fyrir voru ellefu manns á sviðinu, bassa- og trommuleikari, þrír gítarleikarar, þrír trompetleikarar, básúnu-, horna- og sílófónleikari. Þetta fólk hefði aldrei komið fyrir á sviðinu á gamla Gauki, hvað þá á Amsterdam. Útliti hópsins má helst líkja við sveit Emir Kusturica, Nosmokingorchestra, sem einhverjir muna eftir frá því fyrir nokkrum árum þegar þeir komu og spiluðu í Háskólabíói, leiðtogi þeirrar sveitar var þar klæddur rauðum adidas galla með sveran vindil í kjaftinum, tónlist Benna Hemmhemm var hins vegar allt annars eðlis en hún hljómaði eins og sambland stórsveitar og trúbadorisma hvernig sem það getur gerst. Ég mæli með þessari stórskemmtilegu sveit, lagið Til eru fræ sem Haukur Morthens gerði ódauðlegt fyrir áratugum er t.d. til í flutningi þessarar sveitar og er það ágætt til að koma hlustuninni af stað. Ágætt plús.

Sumar greinar, auglýsingar eða jafnvel bara fyrirsagnir eru alveg þess virði að staldra aðeins við. Efri myndin er auglýsing sem birtist í Mogganum fyrir stuttu og er eins gott að passa sig á svona mönnum, ég ætla aldrei að gerast dópsali eða díler ef maður verður skammaður svona í blöðunum. Varðandi neðri myndina eða greinina, þá átta ég mig ekki alveg á því hvort ég eigi að hlæja eða gráta, ég er heldur ekki viss hvort þetta séu alvöru skammir eða hæðni.

Þá er Eurovision bullið búið í bili og ég hef ekkert getað tjáð mig vegna vesens í tölvunni heimafyrir, samt sem áður hef ég hugsað mér að setja inn eitthvað sem ég var búinn að skrifa um þriðja kvöld undankeppninnar sem og úrslitakvöldið. Það verður þó að bíða örlítið.

Samt sem áður er skondið að skoða aðeins viðhorf fólks fyrir og eftir Silvíu Nótt. Í síðustu viku var þjóðin á Eurovisionfylleríi og allir voru spenntir fyrir hortugu ógessluskiluruskodrottningunni sem er svo fyndin en nú í þynnkunni eftir fylleríið er þjóðin komin með bakþanka og eftir að hafa séð atriðið aftur á úrslitakvöldinu finnst sumum orðið ælulykt af fyrirbærinu, allavega finnst þeim það orðið þreytt. Ekki bætti úr skák að Sylvía Nótt mætti í Kastljóssviðtal kvöldið eftir sigurinn, og virtist ekki hafa neitt í pokahorninu. Kannski var bensínið bara búið, kannski átti brandarinn að vera sá að "viðtalið" leystist upp í vitleysu. Fólk hefur því orðið efasemdir um brandarann og að ekki muni aðrir en Íslendingar skilja hann, hvað þá fjarbúandi íbúar Evrópu sem líta á fyrirbærið væntanlega með fyrirlitningarglott í öðru munnvikinu og spurningarmerki í augum. Ekki svo að segja að ég sé ekki hrifinn af laginu, mér finnst það ágætt en mér fannst bara önnur lög betri.

Vorið er líklega komið, allavega kvarta ég ekki yfir veðrinu síðustu daga. Ég er meira að segja búinn að fara tvisvar í gönguferð síðustu dagana og það án þess að vera dúðaður upp fyrir haus. Ég keypti mér gönguskó um daginn og hver veit nema Esjan sé næsta markmið, síðan Hvannadalshnjúkur sem hefur minnkað um átta metra síðan ég var lítill og er því mun æskilegri áskorun en áður, og að lokum er það Mount Everest en þá verð ég líklega að vera búinn að fá mér líka gorítex galla.

Ég sá viðtal í Fréttablaðinu í morgun við Bubba Morthens um diskótímabilið en það er/var þemað í Idolinu annað hvort um síðustu helgi eða núna um helgina (ég er greinilega ekki alveg inni í þessu). Bubbi þurfti sem dómari að kynna sér diskóið vel með því að hlusta á gamla smelli, væntalega með Chic, Boney M, Pointers sisters, Donnu Summer o.s.frv. Í viðtalinu segir hann m.a. að diskóið sé svartasta tímabilið í sögu tónlistarinnar og vísar þá væntanlega til þess að þar réðu diskótekin ríkjum og enginn hafði áhrif á "live" tónlist, auk þess sem tónlistin sjálf hafi verið steingeld. Satt best að segja varð ég hissa á þessum ummælum hans, þessi tækifærissinnaði hentistefnukjaftur virðist hafa skoðanir á öllum fjandanum en gleymir því um leið að hann er að dæma sjálfur í því versta sem hent hefur íslenska tónlist, eða tónlist almennt, þ.e. Idolinu. Þar kemur hver karókígaularinn á fætur öðrum, syngur hverja sveittu lummuna af annarri og ef vel gengur gefur viðkomandi ósköpin út á karókí plötu, gjörsamlega steingelda tónlist. Einn nemenda minna var svo "heppin" að komast í 16? manna úrslit fyrir skömmu, ég bað stelpugreyið að lofa mér því að ef hún ynni keppnina þá skyldi hún ekki gefa út plötu með karókíefni heldur frumfluttu efni. Sem betur fer (sorrí ef þú lest þetta) datt hún fljótlega út, e.t.v. vegna þess að hún hugsaði um þessa "ósanngjörnu" kröfu kennara síns. Allt um það, Bubbi er á villigötum, það er ekki diskóið sem er það versta sem hent hefur tónlistina heldur Idolið.